Διάβασα το κείμενο που ακολουθεί τη μέρα που έμαθα για τον θάνατο του Ζακ Φρέσκο, ένιωσα πως με εκφράζει και ήθελα να το μοιραστώ μαζί σας, ειδικά με όσους από εσάς έχετε αυτές τις μέρες παρόμοια συναισθήματα.
Επιπλέον, νομίζω ότι εξηγεί πολύ ωραία τι εννοούμε επί της ουσίας (όσοι από εμάς δεν πιστεύουμε στη μετά θάνατον ζωή) όταν λέμε πως ο χι ή ο ψι άνθρωπος «ζει ακόμα».
Ευχαριστώ πολύ τον Σίμο για την άμεση μετάφραση του κειμένου από την αγγλική στην ελληνική γλώσσα.
Ευχαριστώ πολύ τον Σίμο για την άμεση μετάφραση του κειμένου από την αγγλική στην ελληνική γλώσσα.
Από τότε που έμαθα για τον Ζακ και το Venus Project, είχα στο πίσω μέρος του μυαλού μου πως αυτή η μέρα θα έρθει. Θα μάθαινα πως ο Ζακ πέθανε. Αυτή η μέρα ήρθε και με πάγωσε, παρότι ήταν μία είδηση η οποία δε μου προκάλεσε εντύπωση, αν αναλογιστούμε την ηλικία του Ζακ.
Λίγη προϊστορία:
Έμαθα για τον Ζακ και το Venus Project γύρω στο 2006 (νομίζω ήταν το ντοκιμαντέρ «Future by Design«) και η πρώτη μου αντίδραση (τη θυμάμαι πολύ καθαρά) ήταν: «Ουάου, αυτός ο μπάρμπας είναι ακριβώς σαν εμένα». Ο τρόπος που μιλούσε, αυτά για τα οποία μιλούσε, όλα ήταν τόσο «σαν εμένα». Έτσι ένιωσα. Αλλά, μετά, ξέχασα και αυτόν και το Venus Project. Τον ανακάλυψα πάλι στο Zeitgeist Addendum, μερικά χρόνια αργότερα, οπότε και πέρασα σε μια φάση εντατικής παρακολούθησης/ακρόασης/ανάγνωσης, σχετικά μ’ αυτόν και το Venus Project. Χωρίς υπερβολή, εκείνη την εποχή, ένιωσα πως ήταν ο μοναδικός άνθρωπος τον οποίο θα μπορούσα να έχω σε υπόληψη. Ποτέ δεν είχα, στην πραγματικότητα, «πρότυπα» ή ανθρώπους σε εκτίμηση, αλλά πάντα μου κέντριζαν το ενδιαφέρον οι ιδέες. Λοιπόν, με τον Ζακ ήταν κάπως διαφορετικά, γιατί φαινόταν πως έχει τόσο κοφτερό μυαλό και δεν έδινε δεκάρα για το κατεστημένο ή για το τι πιστεύουν οι άνθρωποι. Είχα συναντήσει ανθρώπους οι οποίοι κατέκριναν τον κόσμο που ζούμε, αλλά ποτέ δεν προχωρούσαν τη σκέψη τους αρκετά και αυτό με έκανε να νιώθω μεγάλη απογοήτευση. Ο Ζακ όμως το έκανε. «Ξέσκιζε» το νομισματικό σύστημα και τις ανθρώπινες αξίες. Τον αγάπησα. Κατά κάποιον τρόπο, επιβεβαίωνε την κοσμοθεωρία μου.
Έμαθα για τον Ζακ και το Venus Project γύρω στο 2006 (νομίζω ήταν το ντοκιμαντέρ «Future by Design«) και η πρώτη μου αντίδραση (τη θυμάμαι πολύ καθαρά) ήταν: «Ουάου, αυτός ο μπάρμπας είναι ακριβώς σαν εμένα». Ο τρόπος που μιλούσε, αυτά για τα οποία μιλούσε, όλα ήταν τόσο «σαν εμένα». Έτσι ένιωσα. Αλλά, μετά, ξέχασα και αυτόν και το Venus Project. Τον ανακάλυψα πάλι στο Zeitgeist Addendum, μερικά χρόνια αργότερα, οπότε και πέρασα σε μια φάση εντατικής παρακολούθησης/ακρόασης/ανάγνωσης, σχετικά μ’ αυτόν και το Venus Project. Χωρίς υπερβολή, εκείνη την εποχή, ένιωσα πως ήταν ο μοναδικός άνθρωπος τον οποίο θα μπορούσα να έχω σε υπόληψη. Ποτέ δεν είχα, στην πραγματικότητα, «πρότυπα» ή ανθρώπους σε εκτίμηση, αλλά πάντα μου κέντριζαν το ενδιαφέρον οι ιδέες. Λοιπόν, με τον Ζακ ήταν κάπως διαφορετικά, γιατί φαινόταν πως έχει τόσο κοφτερό μυαλό και δεν έδινε δεκάρα για το κατεστημένο ή για το τι πιστεύουν οι άνθρωποι. Είχα συναντήσει ανθρώπους οι οποίοι κατέκριναν τον κόσμο που ζούμε, αλλά ποτέ δεν προχωρούσαν τη σκέψη τους αρκετά και αυτό με έκανε να νιώθω μεγάλη απογοήτευση. Ο Ζακ όμως το έκανε. «Ξέσκιζε» το νομισματικό σύστημα και τις ανθρώπινες αξίες. Τον αγάπησα. Κατά κάποιον τρόπο, επιβεβαίωνε την κοσμοθεωρία μου.